Ο μακρύς δρόμος της επιστροφής: από τη σπασμένη πλάτη στη γραμμή εκκίνησης του MTB
Ο Jamie είναι αθλητής που υποστηρίζεται από την Infinit Nutrition. Σε αυτό το άρθρο μοιράζεται την προσωπική του εμπειρία.
Μερικές φορές το μεγαλύτερο επίτευγμα δεν είναι να κερδίσεις έναν αγώνα. Είναι να μπορείς να αγωνιστείς ξανά.
Η πτώση και ο μακρύς δρόμος της επιστροφής
Πριν από δύο χρόνια, μια πτώση με ποδήλατο βουνού άλλαξε τη ζωή μου. Υπέστην κατάγματα στους σπονδύλους L1 έως L4 της οσφυϊκής μοίρας, έξι σπασμένα πλευρά, κάταγμα ωμοπλάτης και κάταγμα λεκάνης. Ακολούθησε μια μακρά πορεία στο νοσοκομείο, μια λανθασμένη διάγνωση στην αρχή και μια διαδικασία αποκατάστασης που με δοκίμασε σωματικά και ψυχικά.
Η αρχή ενός μακρύ δρόμου επιστροφής. Η ανάρρωση δεν θα γινόταν από τη μια μέρα στην άλλη.
Μαθαίνοντας να ξεκινάω από την αρχή
Η αποκατάσταση δεν ήταν απλή υπόθεση. Κατέληξα να ερευνώ ο ίδιος μεγάλο μέρος της ανάρρωσής μου και να βρίσκω τρόπους να ξαναχτίσω τη δύναμή μου και να επιστρέψω σε αυτό που αγαπούσα. Κοιτάζοντας πίσω, μάλλον ξανανέβηκα στο ποδήλατο πολύ νωρίς, αλλά όταν το ορεινό ποδήλατο είναι τόσο μεγάλο κομμάτι της ζωής σου, είναι δύσκολο να μένεις στο περιθώριο.
Η φυσικοθεραπεία έγινε το θεμέλιο των πάντων. Ο φυσικοθεραπευτής μου δούλεψε μαζί μου στην ενδυνάμωση των μυών που στηρίζουν την πλάτη μου, ξεκινώντας σιγά σιγά από πολύ βασικές κινήσεις. Κάποιες εβδομάδες η πρόοδος έμοιαζε ελάχιστη, αλλά κάθε συνεδρία πρόσθετε λίγη περισσότερη σταθερότητα και λίγη περισσότερη εμπιστοσύνη στο σώμα μου.
Η ακτινογραφία της οσφυϊκής μου μοίρας, μια υπενθύμιση του από πού ξεκινούσα να ξαναχτίζω.
Για να συνεχίζω αυτή τη δουλειά ανάμεσα στα ραντεβού, έστησα ένα γυμναστήριο στο σπίτι. Έχοντας τα πάντα διαθέσιμα, δεν υπήρχαν δικαιολογίες. Μπορούσα να κάνω τις ασκήσεις μου κάθε μέρα, με το δικό μου πρόγραμμα, και να συνεχίζω να χτίζω δύναμη ακόμη και τις μέρες που πραγματικά δεν είχα όρεξη.
Ώρες στο ποδήλατο και στο περπάτημα
Πολύ πριν είμαι έτοιμος για τα μονοπάτια, πέρασα πάρα πολλές ώρες στο στατικό ποδήλατο. Ήταν ένας ασφαλής τρόπος να ξαναχτίσω τη φυσική μου κατάσταση και να ξαναγυρίσουν τα πόδια μου χωρίς τον κίνδυνο πτώσης, και με κράτησε συνδεδεμένο με την ποδηλασία όταν το πραγματικό πράγμα ήταν ακόμη μακριά.
Και περπάτησα. Πολύ. Έχω μετρήσει αμέτρητες ώρες στον παραποτάμιο περίπατο εδώ στο Brisbane, χτίζοντας την αντοχή μου βήμα βήμα και καθαρίζοντας το μυαλό μου στην πορεία. Αν με δείτε εκεί έξω, πείτε μου ένα γεια. Είμαι αυτός με το μπλουζάκι της Infinit.
Η σωματική ανάρρωση ήταν ένα θέμα. Η ανάκτηση της αυτοπεποίθησής μου ήταν άλλο. Μετά από μια τόσο σοβαρή πτώση, αρχίζεις να αμφισβητείς πράγματα που παλιότερα έκανες χωρίς να το σκεφτείς. Τα βραχώδη, τεχνικά μονοπάτια XC μπορεί να μοιάζουν πολύ διαφορετικά όταν ξαναχτίζεις την αυτοπεποίθησή σου και μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι ξανά το σώμα σου.
Έχω ακόμη κάποιους πόνους στην πλάτη, αλλά είναι διαχειρίσιμοι. Έμαθα να ακούω το σώμα μου, να παίρνω τα πράγματα με προσοχή και να εκτιμώ κάθε ευκαιρία που έχω να κάνω ποδήλατο.
Το κατεστραμμένο κράνος είναι μια υπενθύμιση του πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει μια βόλτα.
Μαζί μου σε κάθε βήμα
Σε όλη αυτή την πορεία, η υποστήριξη της ομάδας της Infinit σήμαινε πολλά για μένα. Θα μπορούσαν να απομακρυνθούν όταν τραυματίστηκα και δεν μπορούσα να κάνω ποδήλατο ή να αγωνιστώ. Αντίθετα, έμειναν δίπλα μου, ακόμη κι όταν κανείς μας δεν ήξερε πότε θα επέστρεφα στους αγώνες.
Και ήταν εκεί σε κάθε στάδιο. Ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, χωρίς να ξέρω αν θα ξανανέβαινα ποτέ σε ποδήλατο, ήμουν ακόμη μέλος της οικογένειας της Infinit. Στους μακρούς μήνες φυσικοθεραπείας και προπονήσεων στο γυμναστήριο του σπιτιού, ήξερα ότι με στήριζαν. Όταν επιτέλους άρχισα να γράφω ώρες στο στατικό ποδήλατο, το μείγμα μου της Infinit ήταν στο παγούρι. Ερχόταν μαζί μου και σε κάθε περίπατο δίπλα στο ποτάμι, μαζί με το μπλουζάκι που φοράω με περηφάνια.
Μετά ήρθε το Epic. Φτάνοντας στη γραμμή εκκίνησης με Infinit στα παγούρια μου, μετά από όλα όσα είχαμε περάσει, ένιωθα ότι περνούσαμε μαζί εκείνη τη γραμμή τερματισμού.
Αυτό λέει πολλά για τους ανθρώπους πίσω από τη μάρκα. Η Infinit δεν εμφανίστηκε μόνο για τα αποτελέσματα των αγώνων. Με στήριξε όταν η επιστροφή στο ποδήλατο ήταν ακόμη πολύ μακριά, και είμαι ειλικρινά ευγνώμων γι' αυτό.
Είκοσι επτά χιλιόμετρα που σήμαιναν τα πάντα
Η ολοκλήρωση του πρόσφατου αγώνα Epic MTB των 27 km ήταν ένα τεράστιο ορόσημο για μένα. Δεν ήταν θέμα αποτελέσματος. Ήταν θέμα να ολοκληρώσω τον αγώνα και να αποδείξω στον εαυτό μου ότι μπορούσα. Μετά από όλα όσα είχαν συμβεί, το να είμαι ξανά εκεί έξω, να αντιμετωπίζω τα μονοπάτια και να περνάω τη γραμμή τερματισμού ήταν κάτι ξεχωριστό.
Ξανά στη γραμμή εκκίνησης του Epic: 27 km που σήμαιναν πολύ περισσότερα από ένα αποτέλεσμα αγώνα. Φωτογραφία: Element Photo & Video Productions
Τώρα σκοπεύω να συμμετάσχω σε περισσότερους αγώνες και να συνεχίσω να χτίζω από εδώ και πέρα. Οι ασκήσεις φυσικοθεραπείας, οι προπονήσεις στο γυμναστήριο του σπιτιού, οι ώρες στο ποδήλατο και οι περίπατοι δίπλα στο ποτάμι δεν έχουν σταματήσει. Είναι πλέον απλώς μέρος της ρουτίνας μου.
Ξανά στο ποδήλατο
Δύο χρόνια μετά, συνεχίζω να δουλεύω, συνεχίζω να διαχειρίζομαι κάποιον πόνο πού και πού και συνεχίζω να προχωράω μπροστά. Το μεγαλύτερο μάθημα; Η ανάρρωση θέλει υπομονή, η αυτοπεποίθηση θέλει χρόνο, και το να έχεις τους σωστούς ανθρώπους στο πλευρό σου κάνει πραγματική διαφορά. Για μένα, αυτό σήμαινε έναν καλό φυσικοθεραπευτή όσο και μια ομάδα που με στηρίζει. Αν επιστρέφεις από τραυματισμό, βρες κάποιον που εμπιστεύεσαι να καθοδηγήσει την αποκατάστασή σου και μην υποτιμάς τα μικρά πράγματα που κάνεις κάθε μέρα.
Ευχαριστώ, Infinit, που έμεινες δίπλα μου στον μακρύ δρόμο της επιστροφής. Κάνω ξανά ποδήλατο, κοιτάζω προς περισσότερους αγώνες και σίγουρα δεν θεωρώ τίποτα από αυτά δεδομένο.
Οι ήσυχες βόλτες στα μονοπάτια ήταν σημαντικό κομμάτι αυτής της πορείας.
Ακολουθήστε την πορεία μου
Θα χαρώ πολύ να με συνοδεύσετε καθώς συνεχίζω να επιστρέφω στους αγώνες.
