ਉੱਠੋ ਅਤੇ ਚੱਲ ਪਵੋ
ਟੂਰ ਦੀ ਸਹੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਓਨੀ ਹੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਇਸਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨਾ।
Tour de France ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਫ਼ਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਦਸਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਹੀ ਕਈ ਟੂਰ ਰਾਈਡਰਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੇਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਦਿਨ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰਢੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਸਮਤਲ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੜਕਾਂ ਨਸਾਂ ਤਣਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਈਡਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਹਿਲਾ ਸਟੇਜ ਰੋਡ ਸਟੇਜ ਹੈ ਅਤੇ ਪੀਲੀ ਜਰਸੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ 180 ਭਾਗੀਦਾਰ ਸੋਚਣਗੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਿੱਤ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਲੜਨਗੇ।
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਜਿੱਜਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਪਾਗਲ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਰਫ਼ਤਾਰ, ਪ੍ਰਸੰਸਕ, ਤੰਗ ਸੜਕਾਂ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਹਵਾਵਾਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਅੱਖ ਝਪਕਦਿਆਂ ਹੀ ਰੇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਬਦਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੋਈ ਪ੍ਰੋਲੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕ੍ਰਮ ਤੈਅ ਕਰੇ, ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਅਹਿਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਟੀਮ ਰੇਸ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖੇਗੀ, ਕੌਣ ਬ੍ਰੇਕਅਵੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਲੀਡ ਆਊਟ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਗਾ। ਅਣਜਾਣ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਸੂਚੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਕਿ ਪੀਲੀ ਜਰਸੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ KOM ਲਈ ਪੋਡੀਅਮ 'ਤੇ ਕੌਣ ਚੜ੍ਹੇਗਾ। ਆਖ਼ਰੀ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ, ਸਮਤਲ ਰਸਤਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਸਪ੍ਰਿੰਟਰ ਫਿਨਿਸ਼ ਲਾਈਨ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੇਖਣਯੋਗ ਸਟੇਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ।
ਵੀਹ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, 1996 ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਟੂਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਗਭਗ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਟੂਰ ਹਾਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਲੋਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸਟੇਜ 1 ਡੱਚ ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਇੱਕ ਟੇਢਾ-ਮੇਢਾ ਸਰਕਟ ਸੀ। ਸਟੇਜ 1 ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਪ੍ਰਸੰਸਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਾਦਸੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਾਈਡਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡੇਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਾਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਢਾਂਚੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੰਗ ਸੜਕਾਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰਾਂ ਅਤੇ ਕਰਬ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੇ ਪੈਲੋਟੋਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਮੇਰਾ ਹਾਦਸਾ ਫਿਨਿਸ਼ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 50km ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਪੈਲੋਟੋਨ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਕਰਬ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕਿਨਾਰੇ 50km/hr ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰੇਡੀਓ 'ਤੇ ਕੁਝ ਜਾਣਕਾਰੀ ਆਈ। ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਬਟਨ ਦਬਾਉਣ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਪਸ ਉੱਪਰ ਵੇਖਣ ਤੱਕ ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਪਹਿਏ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਸੜਕ 'ਤੇ ਤਿਲਕਦਾ ਗਿਆ, ਚਮੜੀ ਛਿੱਲ ਗਈ, ਕੱਪੜੇ ਪਾਟ ਗਏ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਗਿੱਟੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਛੇਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਿੱਟਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਪੱਟੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬਾਈਕ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਨਿਸ਼ ਤੱਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਟੀਮ 9 ਰਾਈਡਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਵੀ 9 ਰਾਈਡਰਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਰੇਸ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਦਿਨ 2 ਤੋਂ 7 ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਰੇਸ ਵੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸੱਟਾਂ ਤੋਂ ਠੀਕ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਰਾਈਡਰਾਂ 'ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਜਾਲੀਦਾਰ ਪੱਟੀਆਂ ਵੇਖੋ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲਵੋ ਕਿ ਉਹ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਰੇਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਿੱਗਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਟੂਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਲ ਦੀ ਰੇਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਰੂਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਦਿੱਸਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਸੀਂ ਹਾਦਸਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੀਡ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬਦਲਾਅ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਹਰ ਰਾਈਡਰ ਪੀਲੀ ਜਰਸੀ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਟੂਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰਾਈਡਰ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਸਹਿਮ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਪਲ ਜ਼ਰੂਰ ਆਵੇਗਾ। ਗਰਦਨ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਤਣੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋਵੇਗਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਿਰਦਰਦ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੇ ਤਣਾਅ ਕਾਰਨ ਡੂੰਘੀ ਥਕਾਵਟ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਔਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਰਾਈਡਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਲਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
